Yannick de Cocqueau
Go Wild
Maar niet te snel
Straffe Hendrik Wild
Bierliefhebbers die mooi wat Orval inkopen om die vervolgens voor even in hun kelder te vergeten, zijn niet meer te tellen. Je zal ook niet al teveel moeite moeten doen om een café te vinden waar je kunt kiezen tussen een 'jonge' en een 'oude' Orval. De 'schuldige' is vrij eenvoudig aan te duiden : de wilde gist die in elke flesje zit en een vrij trage jongen is. Maar Orval is echt niet het enige bier waarmee je de werking van zo'n wild geval kunt ervaren. Met Straffe Hendrik Wild, om er maar eentje te noemen, kun je hetzelfde doen.

Wilde gisten zijn doorgaans eerder marathonlopers dan sprinters. Het duurt gewoon even voor de motor echt aanslaat en ze hun ware aard laten zien. Dat is dan ook de reden waarom je bijvoorbeeld in een jonge Orval de ‘funky touch’ weinig (niet) gaat terugvinden. De wilde gist is nog niet in gang geschoten en je hebt dus gewoon een mooi, fris gehopt ‘klassiek’ bier. Pas na enkele maanden komt die wilde gist een beetje op dreef en zal hij aan de slag gaan met de suikers die de klassieke biergist als ‘rest’ beschouwde omdat hij ze eigenlijk gewoon niet meer aankon. Eens vertrokken kan de wildeman wel jaren doorgaan en zo voor een leuke smaakevolutie zorgen.

Orval heeft het voordeel dat het al jaren op de markt is en je dus voldoende ‘historiek’ hebt om reeds over oude flessen te beschikken. Probleem is wel dat het steeds moeilijker is om vlotjes aan Orval te geraken. Andere bieren die met een wilde gist of een ‘brett’ zijn gaan spelen, beginnen ondertussen toch ook voldoende lang te bestaan om interessante proeverijen te geven. Zo zag de Straffe Hendrik Wild het levenslicht in 2014. De Wild Jo volgde dan weer in 2015. Dat zijn toch al enkele jaren om op terug te kijken.

Straffe Hendrik Wild 2017

Leuk aan de Straffe Hendrik Wild is dat deze slechts eenmalig rond elke jaarwisseling gebrouwen wordt en er ook telkens een jaartal op de fles wordt vermeld. Zo weet je dus meteen hoe oud je flesje is en kun je perfect nagaan welke invloed de wilde gist op de smaak van het bier heeft. De 2018 werd zonet vrijgegeven ter gelegenheid van het Zythos BierFestival waarmee je nu dus over vijf verschillende varianten (ouderdom) kunt beschikken om te vergelijken. Interessant is dat we nu bovendien de ‘officiële’ vervaldatum van de eerste versie hebben bereikt (de brouwerij geeft vijf jaar houdbaarheid net als voor Orval). Ik hoop dus dat je misschien ook het lumineuze idee hebt gehad om zo bij elke ‘release’ een paar flesjes in de kelder te leggen (of er gewoon toevallig nog enkele liggen hebt), want ze naast mekaar proeven is best interessant. Om de smaakevolutie weer te geven in de woorden van De Halve Maan: “De bittere hoparoma’s worden zachter, terwijl de wilde gisten verder werken en fruitige en bloemige aroma’s vormen.”

Zelfs de 2018 heeft reeds wat sporen van de wilde gist daar de brouwerij ze pas na enige tijd vrijgeeft, maar na mijn eigen proeverijtje ging mijn voorkeur toch uit naar de 2016. Smaak is persoonlijk, maar voor mij was dat bier perfect ‘op dronk’.

Mocht je niet zo vooruitziend geweest zijn en de vorige versies reeds hebben opgedronken, dan is het nu dus hoog tijd om in de komende jaren telkens wat flessen opzij te zetten. Er is wel af en toe nog een festival of gelegenheid waarop de brouwerij jou laat meegenieten van de eigen voorraad, maar dat wordt dus wat zoeken.

BFB-Wild